Starfsmannamál hjá hinu opinbera eru athyglisverð frá ýmsum sjónarhornum. Þekkt er töluverð fjölgun starfa undanfarin ár. Ríkisstjórnin viðurkennir að sú þróun er ekki sjálfbær og boðar breytingu þar á, fækkun starfa. Eða þannig. Í fjármálaáætlun fyrir næstu fimm ár er ætlunin að mæta óhóflegri 19% fjölgun opinberra starfa frá árinu 2019 með 1% samdrætti næstu fimm ár.

En á skal að ósi stemma og þess vegna er rétt að beina sjónum að ráðningum og nýjum störfum hjá hinu opinbera. Þar eru tækifæri til hagræðingar.

Um ráðningar í opinber störf gilda ýmis lagaákvæði sem ekki eiga við um störf á almennum markaði. Til dæmis regla um að auglýsa opinber störf. Frá þessu má víkja ef um tímabundna ráðningu er að ræða. Þekkt er að vikið sé frá þessu með einbeittum ásetningi um að tryggja tilteknum einstaklingi starf. Undanfarin ár eru jafnvel dæmi um þetta þegar kemur að stöðum embættismanna.

Á dögunum vakti það athygli þegar fréttamaður RÚV var ráðinn í stöðu upplýsingafulltrúa dómsmálaráðuneytisins en fyrri upplýsingafulltrúi var á sama tíma ráðinn pólitískur aðstoðarmaður ráðherra. Staðan var ekki auglýst og fréttamaðurinn því bara ráðinn í eitt ár, eins og um afleysingu væri að ræða. Ætlaði hinn pólitíski aðstoðarmaður að hverfa aftur í stöðu upplýsingafulltrúa ráðuneytisins eftir eitt ár? Ef ekki, hví var staðan ekki auglýst? Nanna Margrét Gunnlaugsdóttir sendi um þetta fyrirspurn til ráðherra og hefur ekki enn fengið svar. Hins vegar bar það til tíðinda í vikunni að staða upplýsingafulltrúa í ráðuneytinu var auglýst. Er líklegt að auglýsing nú leiði til þess að annar verði ráðinn í stöðuna? Hversu margir munu sækja um, vitandi að í stöðunni situr maður sem var handvalinn af ráðherra? Er ekki líklegra að auglýsing nú sé hrein sýndarmennska, sprottin upp í fáti vegna fyrirspurnar þingmanns um furðulegt verklag ráðuneytisins og til þess eins að uppfylla lagaskyldu um að störf verði auglýst?

Sigríður Á. Andersen, þingflokksformaður Miðflokksins.

Greinin birtist fyrst í Morgunblaðinu 20. júní 2026.