„Nei, ég get ekki hugsað mér að kjósa Miðflokkinn!“ er setning sem ég hef heyrt nokkrum sinnum í þessari kosningabaráttu. Þegar ég spyr af hverju þá eru svörin ekki jafn afdráttarlaus. Viðkomandi hafði heyrt eða séð einhverja fyrirsögn en viðurkennir svo að vera ekki viss hver rót þessarar afstöðu sé. Eftir stutt samtal kemur oftar en ekki í ljós að viðkomandi er nánast harðari Miðflokksmaður en ég. Vill skynsemi í skipulagsmálum, róttækar aðgerðir í menntamálum, tiltekt í útlendingamálum og hafnar Borgarlínunni.

Eftir svona samtöl hugsar maður með sér: „Hvernig gat þessi manneskja verið svona á móti mér fyrir 5 mínútum en var allan tímann sammála mér?“ Þessu er ekki auðsvarað en má líta á sem vissa afleiðingu æsifréttamennsku og rétttrúnaðar í íslensku samfélagi. Þeim hafði verið talin trú um að þú þurfir að vera öfga- og hatursfullur til þess að vera sammála stefnu Miðflokksins.

Pólitískur rétttrúnaður lifir enn góðu lífi í samfélaginu og upplifir fólk að það megi ekki tala samkvæmt sinni sannfæringu.

Rétt fyrir kosningar virðist þetta líka smitast yfir á stjórnmálaflokka sem yfirgefa svo nýfundnar hugmyndir sínar beint eftir kosningar. Lítum á Alþingiskosningarnar 2024. Samfylkingin fullvissaði kjósendur um að hún hefði allt í einu misst áhuga sinn á skattahækkunum og Viðreisn sagði okkur að hún væri meira en bara ESB-flokkur. Við þekkjum þó öll verk Valkyrjanna, endalausar skattahækkanir og allt reynt til að koma okkur í Evrópusambandið.

Svipuð teikn eru nú á lofti, Samfylkingin í Kópavogi er allt í einu á móti þéttingu byggðar og Viðreisn segist aftur vera orðin hægri flokkur sem vill ekki hækka skatta. Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn ætla ekki að þrengja að fjölskyldubílnum en hafa þó vart gert annað undanfarin ár.

Stefna Miðflokksins í þessum málum hefur alltaf verið skýr og breytist ekki korter í kosningar. Við segjum nei við þéttingarstefnu Kópavogs, nei við Borgarlínu og já við því að byggja Kópavog aftur með skynsemi og já við eflingu almenningssamgangna, með nýju leiðarneti, fjölgun ferða og gjaldfrjálsum ferðum.

Slagorð flokksins hefur verið: „Tækifærið er núna!“ En fyrir Kópavogsbúa mætti segja að síðasta tækifærið sé núna. Síðasta tækifærið til þess að afstýra fyrirséðum harmleik um allan bæ.

Kársnesið á að verða þéttbyggðasti reitur landsins með tilheyrandi umferðar- og bílastæðavanda, Borgarholtsbrautin verður undirlögð fyrir Borgarlínu, við þekkjum flest þéttingarverkefnið í Fannborg, bílastæði Smáralindarinnar á að taka undir tilraun Kópavogs í að herma eftir skýjakljúfum Manhattan-eyju og til stendur að gera Þorrasali að umferðaræð fyrir Garðabæ.

Allar kannanir sýna að Kópavogsbúar hafa engan áhuga á svona þéttingarstefnu en einungis Miðflokkurinn hefur talað tæpitungulaust gegn henni. Einungis Miðflokkurinn kallar eftir endurskoðun Borgarlínu frá grunni.

Eftir 4 ár verður einfaldlega of seint að snúa þessari þróun við og verða Kópavogsbúar því að spyrja sig hreinskilningslega hverjum sé best treystandi til að standa með sannfæringu sinni, kæmust þeir í meirihluta.

Það veit enginn hvað gerist í kjörklefanum nema þú. Ef þú vilt ekki að Kópavogur haldi áfram að líkjast Reykjavík með þéttingarstefnunni, Borgarlínu og bílastæðakvíða, ef þú vilt endurvekja skynsemi í skipulagsmálum, þá er bara eitt í stöðunni: Að fylgja hjartanu og kjósa Miðflokkinn.

Síðasta tækifærið er núna.

Einar Jóhannes Guðnason, oddviti Miðflokksins í Kópavogi

Greinin birtist í Kópavogspóstinum 15. maí, 2026.