Grunnþjónustu Reykjavíkurborgar hefur verið illa sinnt á meðan gæluverkefni hafa fengið athygli og næringu. Slíkt dálæti á gæluverkefnum kostar sitt. Neikvæðar samfélagslegar afleiðingar af þessari dyggðaskreytingarstefnu eru verulegar og blasa við öllum. Menntun barna situr á hakanum og það sama gildir um þjónustu við fjölskyldur, sjálfsagða umhirðu borgarlandsins og stuðning við þá sem minna mega sín. Reykjavík á ekki í tekjuvanda, heldur fyrst og fremst útgjaldavanda. Tímabært er að innleiða ábyrga fjármálastjórn í Reykjavík og tilefni er til að ráðast í allsherjarendurskoðun á því sviði – í þágu íbúa.

• Ábyrg fjármálastjórn. Rekstur Reykjavíkurborgar er ósjálfbær þar sem útgjöld hafa vaxið hraðar en tekjur þrátt fyrir auknar tekjur undanfarin ár. Að auki treystir borgin í auknum mæli á einskiptistekjur, svo sem lóðasölu og arðgreiðslur frá dótturfélögum, til að halda rekstrinum gangandi. Nauðsynlegt er að snúa þessari þróun við með ábyrgri fjármálastjórn þar sem gjöld eru látin taka mið af tekjum og staða borgarsjóðs speglar raunverulegan undirliggjandi rekstur án þeirra fegrunaraðgerða sem hafa fengið að líðast.
• Stjórnsýsla endurskipulögð. Stjórnsýsla borgarinnar hefur þanist út með fjölgun verkefna og starfsmanna án þess að þjónusta hafi batnað. Kostnaður við yfirstjórn er hár og ekki í takti við nágrannasveitarfélög. Sem stærsta sveitarfélag landsins ætti Reykjavík að ná fram mun meiri stærðarhagkvæmni. Fækka þarf sviðum og nefndum, einfalda skipulag og láta af endalausum ráðningum í miðlægri stjórnsýslu borgarinnar. Stöðva þarf sóun á öllum sviðum með viðvarandi hagræðingu að leiðarljósi.
• Lægri álögur og sanngjörn gjaldtaka. Útsvar er í hámarki í Reykjavík og gjaldskrár fyrirtækja í eigu borgarinnar hafa hækkað verulega, oft umfram verðlag. Þessi óheillaþróun jafngildir dulinni skattheimtu á heimili og fyrirtæki. Lækkun fasteignaskatta, sanngjarnara afsláttarkerfi og hóflegri gjaldtaka hjá dótturfélögum myndi létta byrðar og bæta rekstrarumhverfi. Markmiðið er lægra útsvar og minni álögur um leið og rekstrarhorfur gefa svigrúm til slíkra breytinga í þágu borgarbúa.

Lipur þjónusta við íbúa og fyrirtæki. Fjármunir borgarbúa eiga fyrst og fremst að renna til grunnþjónustu en ekki gæluverkefna eða jafnvel skrifræðisverkefna sem eru íþyngjandi fyrir borgarbúa. Almennt þarf að stóreinfalda viðmótið gagnvart fyrirtækjum, stytta afgreiðslutíma og skapa hagstæðara umhverfi fyrir atvinnulíf og fjárfestingu. Það er ótækt að fyrirtæki sitji uppi með langan, flókinn og ógegnsæjan málsmeðferðartíma hjá Heilbrigðiseftirliti Reykjavíkur þegar sótt er um starfsleyfi. Slík stjórnsýsla dregur úr fjárfestingu, hægir á uppbyggingu og veikir samkeppnisstöðu borgarinnar. Veitingastaðir ættu t.d. að fá að opna á eigin ábyrgð á grundvelli krafna sem eigendur geta kynnt sér. Endurskoða þarf nálgunina í rekstri borgarfyrirtækja, minnka áherslu á áhættusöm verkefni eins og CarbFix og lækka þannig rekstrarkostnað fyrirtækjanna.

Ástand samgöngumála í Reykjavík er algerlega óviðunandi og hefur versnað til muna á undanförnum árum með auknum töfum og tilheyrandi kostnaði fyrir borgarbúa. Ráðandi stefna hefur gengið út á að þrengja að fjölskyldubílnum og því haldið fram að án slíkra þvingana fáist ekki fleiri til að nota almenningssamgöngur. Þetta er röng nálgun og ómanneskjuleg. Hugmyndir um Borgarlínu eru byggðar á þessari hugmyndafræði og því leggst Miðflokkurinn gegn þeim. Samgöngukerfið þarf að taka mið af þeirri staðreynd að bíllinn er nauðsynlegur hluti af daglegu lífi flestra og verður áfram. Því þarf að greiða fyrir umferð hans um leið og almenningssamgöngur eru bættar með mun hagkvæmari hætti en ráðgert er með Borgarlínu.

• Kyrrstaðan rofin. Langflestir borgarbúa vilja reka sinn eigin bíl. Samgöngumál í borginni verða aðeins leyst með því að rjúfa algjöra kyrrstöðu og hefja á ný gatnaframkvæmdir til að greiða fyrir umferð, en slíkar framkvæmdir hafa nánast legið niðri í tvo áratugi, sem hluti af herferð borgaryfirvalda gegn bílnotendum. Jafnframt verði umferðarstýring nútímavædd með snjallljósastýringu og annarri tækni, en slíkar breytingar munu stórbæta afkastagetu umferðaræða.
• Öflugar og gjaldfrjálsar almenningssamgöngur. Stórefla þarf almenningssamgöngur með raunhæfum hætti, án þess að tefja fyrir bílaumferð. Með hraðvagnakerfi, aukinni tíðni ferða, betri vögnum og bættu leiðakerfi er unnt að ná sambærilegum árangri og stefnt er að með Borgarlínu – á mun hagkvæmari hátt. Miðflokkurinn vill gera tilraun með gjaldfrjálsan strætó til að hvetja fleiri til að nýta sér þann kost og draga þannig úr álagi á almenna umferð.
• Bílastæðavandinn. Miðflokkurinn vill fjölga bílastæðum og tryggja eðlilegt aðgengi að þeim. Undanfarin ár hefur markvisst verið dregið úr framboði bílastæða og gjaldtaka hækkuð úr hófi, sem bitnar bæði á íbúum og atvinnulífi. Slík stefna hefur aukið álag inn í nærliggjandi hverfi þangað sem ökumenn leita að stæðum og aukið umferð frekar en hitt. Bílastæði eru grunnþjónusta í borgarsamfélagi, ekki lúxusvara, og skipulag borgarinnar þarf að spegla þann veruleika. Í nýbyggingum er almennt gengið út frá fullkomlega óraunhæfum áætlunum um fjölda bílastæða. Slá þarf nýjan tón í áætlanagerð, en einnig vinna að endurheimt bílastæða þar sem það er unnt.

Sjálfkeyrandi bílar. Á tímum örra tæknibreytinga vill Miðflokkurinn horfa til framtíðar og hefja í borginni samstarf við viðeigandi erlenda aðila um tilraunir með sjálfakandi bíla og minni strætisvagna á völdum svæðum og vera í forystu um nýjar tæknilausnir.

Mannvænt borgarskipulag getur ekki falist í takmarkalausri þéttingu byggðar með minni íbúðum og þrengra umhverfi, heldur verður að gæta heilbrigðs jafnvægis í borgarlandinu. Hagkvæmni er lykilatriði en hún má ekki vera á kostnað lífsgæða hins almenna borgarbúa. Hlusta þarf betur á sjónarmið borgarbúa, slá af óraunhæfum kröfum til byggingaraðila en halda áfram uppbyggingu þar sem það á við og brjóta nýtt land fyrir meiri Reykjavík.

• Víkkum út borgina. Miðflokkurinn telur að þétting byggðar hafi leiðst út í öfgar, eins og blasir við öllum. Í Reykjavík hefur byggð verið þétt á mörgum stöðum þar sem það á ekki við, svo sem við stofnbrautir. Slík ofurþétting varpar skugga á aðrar byggingar, rýrir lífsgæði íbúanna og eftir stendur breyting á borgarlandslaginu sem er ekki er til bóta. Þétting á viðeigandi stöðum í samráði við borgarbúa, þar sem innviðir ráða við, getur verið hagkvæm lausn, en jafnframt þarf að brjóta nýtt land austar í borginni. 
• Hraðari og skilvirkari ferlar. Borgarbúar eiga að geta treyst því að mál fari í réttan farveg og séu afgreidd fljótt og örugglega. Miðflokkurinn vill einfalda skipulagsferla og hraða afgreiðslu án þess að fara á svig við lögmæta hagsmuni íbúa. Tryggja þarf raunverulegt samráð við borgarbúa á mismunandi stigum skipulags. Ákvarðanir eiga ekki að vera teknar án þess að hlustað sé á íbúa í nærumhverfinu.
• Fallegri borg. Miðflokkurinn vill breyta áherslum í skipulagsmálum svo að höfuðborgin verði fallegri, en ekki ljótari, með nýjum skipulagsáætlunum. Lögð verði áhersla á meiri fjölbreytni í byggingarstíl til að koma í veg fyrir einsleitni heilu hverfanna.
• Raunsæjar kröfur til nýbygginga. Miðflokkurinn vill koma í veg fyrir fleiri skipulagsslys, t.d fjölda nýreistra fjölbýlishúsa þar sem atvinnuhúsnæði á jarðhæð situr tómt. Eins og staðan er í dag standa um tugir þúsunda fermetra af atvinnuhúsnæði auðir og það er einn af þeim þáttum sem ýtir undir hærra verð á nýjum íbúðum. Miða ætti við a.m.k. eitt bílastæði á hverja íbúð, ólíkt því sem verið hefur.
• Hlúum að Reykjavíkurflugvelli. Miðflokkurinn vill að Reykjavíkurflugvöllur verði áfram í Vatnsmýrinni. Hvorki á að eyða dýrmætum tíma né orku í mál sem er svo sjálfsagt. Hvorki eru til fjármunir til að byggja nýjan flugvöll né hefur komið fram raunhæfur kostur um annað flugvallarstæði, þrátt fyrir mikla leit. Þar að auki er Reykjavík ekki eins og hver annar bær, heldur er hún höfuðborg allra Íslendinga og gegnir mikilvægu hlutverki sem slík gagnvart öllum íbúum landsins.

Skortur á leikskólaplássum hefur sett fjölskyldur í Reykjavík í óviðunandi stöðu og þrengt að svigrúmi þeirra til að stofna fjölskyldu eða eignast fleiri börn. Svarið við leikskólavandanum í Reykjavík felst í fjölbreyttum lausnum en ekki fleiri óraunhæfum loforðum. Miðflokkurinn vill að sveitarfélagið sé tilbúið að aðstoða foreldra við að brúa bilið með því að veita þá þjónustu sem þarf, en ekki ráðskast með fjölskyldur á grunni forsjárhyggju. 

• Heimgreiðslur eru sanngirnismál. Foreldrar barns sem hefur ekki fengið leikskólapláss fyrir tveggja ára aldur skulu eiga rétt á heimgreiðslum eftir að tímabili fæðingarorlofs er lokið og þar til leikskólavist býðst. Upphæð þeirra greiðslna getur numið allt að helmingi þess sem kostar sveitarfélagið annars að niðurgreiða leikskólaþjónustu fyrir barnið. Þessi lausn eykur valfrelsi foreldra á viðkvæmu aldursskeiði barnsins og léttir á almenna leikskólakerfinu.
• Aukið svigrúm sjálfstætt starfandi leikskóla. Fjölbreytt rekstrarform leikskóla er forsenda góðs árangur. Miðflokkurinn vill að Reykjavíkurborg sýni sjálfstætt starfandi leikskólum tilhlýðilega virðingu, greiði jafnmikið með börnum þar og í leikskólum borgarinnar og virði frelsi skólanna til að haga starfsemi sinni eins og þeir telja best, vitanlega undir vönduðu eftirliti. Er systkinaforgangur var afnuminn í borgarleikskólunum voru sjálfstætt starfandi skólar skikkaðir til hins sama. Innleiða þarf þann sjálfsagða forgang að nýju í báðum kerfum.
• Fyrirtækjaleikskólar. Miðflokkurinn vill auka svigrúm fyrir fyrirtæki til að reka eigin leikskóla og/eða daggæslu og telur að með ábyrgum samningum um slíkan rekstur geti allir hagnast á fyrirkomulaginu, án þess að setja sveitarfélagið, foreldra eða starfsmenn í óeðlilega stöðu.
• Bætt starfsumhverfi á leikskólum. Í sameiginlegri ályktun allra leikskólastjóra í Reykjavík kemur fram að staðan hafi aldrei verið verri. Bæta þarf starfsaðstæður starfsmanna á leikskólum Reykjavíkur en tryggja þarf um leið að foreldrar beri ekki skarðan hlut frá borði. Ljóst er einnig að skipulagsbreytinga er víða þörf í leikskólum, þannig að minni tími fari í óþarfa stjórnsýslu og meiri tími í kjarnastarfsemi skólanna.
• Tungumál leikskólanna er íslenska. Gera á skýrar kröfur um að þeir sem starfa við umönnun barna á leikskólum í Reykjavík búi yfir viðunandi íslenskukunnáttu. Sífellt fleiri dæmi eru um hið gagnstæða og jafnvel um deildir þar sem fáir ef nokkur starfsmaður hefur íslensku að móðurmáli. Við þetta verður ekki unað á mikilvægu málþroskaskeiði barna, íslenskra sem erlendra.
• Önnur nálgun í húsnæðismálum. Miðflokkurinn telur að leikskólastarf geti vel farið fram í hagkvæmu og góðu húsnæði sem endist vel, en ekki að verja þurfi til þess fleiri milljörðum í von um umhverfis- eða sjálfbærniverðlaun hvers konar. Meginmál er að börnum og starfsmönnum líði vel.
• Dagforeldrakerfið. Standa þarf vörð um dagforeldrakerfið sem raunhæfan valkost fyrir þá sem sækjast eftir því en ekki grafa undan því eins og gert hefur verið.

Íslenska skólakerfið hefur dregist aftur úr samanburðarlöndum í námsárangri af mörgum ástæðum. Þar má líta til ýmissa þátta; almenns hrakandi lesskilnings; of matskenndra mælingaraðferða; skóla án aðgreiningar; agaleysis eða aukins álags á kerfið vegna ósjálfbærrar innflytjendastefnu stjórnvalda. Miðflokkurinn telur mikil sóknarfæri í skólamálum með endurnýjaðri áherslu á grunnfærni og skýrum viðmiðum um mælanlegan árangur. Tímabært er að gefa kennurum svigrúm til að sinna sínu starfi, bæta vinnufrið og falla frá kennisetningum um skóla án aðgreiningar þegar slík hugsun á ekki rétt á sér. Hætta þarf að slá af kröfum um aðlögun innflytjenda að íslensku samfélagi og stórefla stöðu íslenskrar tungu í skólakerfinu. 

• Snúa vörn í sókn. Niðurstöður PISA sýna að árangur íslenskra nemenda er nú undir meðaltali OECD í lesskilningi, stærðfræði og náttúruvísindum. Ljóst er að styrkja þarf grunnfærni í lestri, ritun og stærðfræði og gera skýrari kröfur um árangur í skólum, meðal annars með raunverulega samræmdum prófum við lok tíunda bekkjar. Nota skal talnakvarða í stað lita og bókstafa.
• Skóli án aðgreiningar. Miðflokkurinn telur að stefna um skóla án aðgreiningar gangi ekki upp í reynd. Hún hefur stóraukið álag á kennara, dregið úr heildarárangri og dregið úr vinnufriði. Verst er að hún hefur bitnað á börnum – jafnt þeim sem þurfa stuðning og bráðgerum börnum sem fara á mis við hvatningu frá kerfinu til að skara fram úr. Miðflokkurinn vill fleiri sérdeildir og sérúrræði og raunverulegt val um sérskóla þegar það á við.
• Kjarnahlutverk skólanna. Kennurum skal falið að kenna en ekki sinna fjölbreyttu eða alhliða félagsþjónustuhlutverki gagnvart nemendum sínum. Of mörg verkefni af þeim toga hafa ratað inn í skólakerfið án þess að samsvarandi stuðningur fylgi úr öðrum kerfum. Á sama tíma tekur stjórnsýslan til sín síaukin áhrif yfir skólastarfinu sem dregur úr frelsi einstakra skóla. Létta þarf á skrifræðisvinnu innan kerfisins og einfalda skyldur kennara til margvíslegrar skýrslugerðar.
• Skjótari viðbrögð. Svokölluð skólaforðun, þar sem nemendur mæta kerfisbundið ekki til náms, er alvarlegt vandamál. Grípa þarf mun fyrr inn í með viðeigandi samráði við foreldra. Til eru öflug sérúrræði og sérskólar fyrir börn í alvarlegum vanda en of mörg dæmi eru um að nemendur sem fá þó pláss mæti illa eða ekki. Á meðan sitja aðrir á biðlistum. Efla þarf eftirlit og viðbrögð með þessu.
• Þjóðlegt skólastarf. Margir skólar í Reykjavík þola orðið illa það álag sem fylgt hefur innnflytjendastefnu síðustu ára. Farsælast fyrir alla er að innflytjendur og börn þeirra lagi sig að íslensku skólakerfi og íslensku gildismati. Auka þarf áherslu á Ísland, íslenska tungu og íslenska menningu og skal slíkt hafa forgang fram yfir kennslu annarra tungumála. Skipuleggja þarf móttöku erlendra barna með móttökudeildum og -skólum með markvissri tungumálakennslu, sem þarf að hafa borið árangur áður en farið er inn í almennt nám í venjulegum bekk. 
• Hlutlausir skólar. Skólastofan á að vera laus við áróður sem beinist að börnum. Miðflokkurinn telur að námsumhverfi barna eigi að vera hlutlægt og faglegt og að ekki eigi að úthýsa fræðslu til félagasamtaka utan kerfis, ekki frekar en kirkju eða íþróttafélögum er falið hlutverk innan skólakerfisins.
• Frístundakort upp í 100 þúsund krónur. Tugþúsundir ungmenna og barnafjölskyldna hafa nýtt sér frístundakortið frá því að því var komið á laggirnar árið 2006. Til þess að bregðast við hækkun iðgjalda og kostnaðar þeirra sem standa að skipulögðu íþrótta- og æskulýðsstarfi, þarf að hækka eingreiðslu frístundakortsins í áföngum, þannig að það verði orðið 100 þúsund árið 2028.

Lengri afgreiðslutími sundlauga. Sundlaugarnar eru ein mikilvægasta heilsulind Íslendinga og ein öflugasta forvörn sem við eigum fyrir börn og ungmenni. Miðflokkurinn vill að sundlaugar verði opnar lengur og færðar í það horf sem var.

Miðflokkurinn vill standa vörð um það sem er vel gert í velferðarþjónustu borgarinnar en á sama tíma sækja fram og fækka biðlistum, veita betri þjónustu og tryggja grundvallarrétt allra borgarbúa. Borgin á í allri sinni vinnu að leitast við að efla sjálfsbjargargetu einstaklingsins en halda þeim mun betur utan um þá sem þurfa á því að halda.

–Betri samningar við ríkið. Miðflokkurinn hyggst í velferðarmálum ná betri samningum fyrir hönd Reykjavíkurborgar við ríkið og önnur sveitarfélög, og þannig fá viðunandi fjármagn í því skyni að bæta velferðarþjónustuna. Til að sækja fram í velferðarmálum er nauðsynlegt að kostnaðarskipting á milli ríkis og sveitarfélaga sé í samræmi við lög, til dæmis vegna skiptingar kostnaðar við að þjónusta börn og ungmenni með fjölþættan vanda. 

– Sterkar fjölskyldur. Fjölskyldan er ein af grunneiningum þjóðfélagsins og  Miðflokkurinn vill hlúa að velferð hennar. Sterkar fjölskyldur létta á velferðarkerfinu og efla einstaklinga. Í málefnum barna og ungmenna þarf að þróa áfram snemmtæka íhlutun og tryggja faglega umgjörð barnaverndarmála í borginni.  

– Góð þjónusta við fatlaða. Stytta þarf biðlista og fjölga búsetuúrræðum fyrir fatlað fólk. Áætlanir um uppbyggingu húsnæðis fyrir fatlað fólk þurfa að vera raunsæjar og trúverðugar, meðal annars með tilliti til fjárhagsstöðu Reykjavíkurborgar. Sambýli geta verið hagnýt leið til að leysa brýn úrlausnarefni á þessu sviði. Þar sem því er komið við þarf áherslan að vera á að tryggja atvinnuþátttöku fatlaðs fólks, þeim til heilla. 

–Lýðheilsuborg. Almenn lýðheilsusjónarmið eru mikilvægur hluti af velferð Reykvíkinga. Regluleg og skilvirk götuhreinsun hjálpar við að draga úr heilsuspillandi umhverfi, svo sem vegna svifryks. Ástæða er til að efla möguleika á því fyrir almenning að stunda heilbrigða hreyfingu, svo sem út í náttúrunni og í skipulögðu íþrótta- og tómstundastarfi, meðal annars fyrir eldra fólk og fatlað fólk.

-Góð borg fyrir aldraða. Í flestum tilvikum fer best á að aldraðir búi heima sem lengst og haldist í virkni eins og hægt er. Þá þarf að tryggja fullnægjandi stuðningsþjónustu í heimahúsum. Þar sem annars konar þjónustu er þörf þarf að efla hana, fjölga búsetuúrræðum, stytta biðlista og einnig finna leiðir til að lækka álögur á eldri borgara í borginni. Matarþjónusta á félagsmiðstöðvum eldra fólks verði ávallt framúrskarandi. Fordómar við að útvista slíkri þjónustu mega ekki leiða til mistaka á borð við þau sem áttu sér nýlega stað við rekstur framleiðslueldhússins á Vitatorgi. Miðflokkurinn styður við fjölbreytt rekstrarform í þessum málaflokki sem öðrum.